I tro, håp og kjærlighet

Nissemaska

Ei sann historie om mamma og hennes tre brødre=)

(hentet i fra boka; Kunsten og være bestefar av Leif J. Olsen)

Ho Anna styrte veldig til jul. Det skulle være familiefeiring hos oss og då skulle ikkje den minste lodott ta opp plass for gjestan. Det blei  rydda i skapan og i kottan og innpunner loftstrappa, og den storespeieln blei gnikka og gnudd. Når man gikk forbi på vei på loftet, så såg man ut som et nytt menneske. På vei heim fra kirka kom julestemningen siganes på oss. Det hadde falt littegranne nysny, men den var lettmåkka. Heile bygda speila sæ i måneskinn og vi kunne sjå optimistiske kattespor i snyen under juleneket.

Julemiddagen sto ferdigputra på konfyren, og gjestan kom anstiganes, ho Jaminda og han Skredolf. han Gunnar, og gluntvargen og jenta vårres med kver sin familie.

Ho Anna inviterte på middag i spisestua, men det var tre par små aua som stadig vekk skotta mot døra tl bestestua. Vi hadde holdt på tradisjonen etter tidligere generasjona om at bestastua skulle stå på stas til det kom storfremmed, og til jul.

Det var ikkje lett å konsentrere sæ om alt det gode bestemora hade stelt i stand. Spesielt ikkje når man allerede var forspist på småkake og snop som sto i laglig plukkhøyde på kjøkkenet. Men så kom den store stunda og en julestemt bestefar slo opp døra til bestestua.

Nu hadde vi fyrt i kaminen så det var godt og varmt. Midt på sturgolvet sto juletreet og glitra, nypynta og fagert. Men bestefar sitt gull var ei oppvakt frøken. Med sju års erfaring kom etterlysninga umiddelbart: «Korr e julegavan?» «Julegavan?» Æ sætte opp et overraska fjes. «Nei, det hadde æ då ikkje tenkt på!»

Under treet var det fritt for ingenting. Det blei krisestemning i leiren og foreldran måtte trøste. «Kanskje nissen kjem med pakkan!» Fireåringen var snartenkt som vanlig, i mellom tåran: » Då ønske æ mæ kevær!» «Ka ska du med gevær?» «Æ kal skyte nissen!» «Han e redd nissen.» Mora syntes ei forklaring var på sin plass. «Det blir vel ei rå,» sei ho Anna, og så på han Gunnar, men han rista energisk på hauet: «Ikkje snakk om. Det der får dokker ordne opp i sjøl.»

Sånn kan man altså bli svikta av sin egen bror, og det til og med på juleaften! Han nekta og være nisse. Han Skredolf var for tydelig i konturan og for lett og kjenne igjen- Då var det ikkje mange å velge i når både Anna og Jaminda fnyst når æ spurt dem. Kem anner skulle då vær nisse, enn mæ personlig?

«Korr du skal hen bestefar?» seksåringen var i hellan på mæ då æ skulle til å snike mæ ut av stua. «Æ skal på loftet og kvile middag. Man blir så trøtt etter så mykje god mat!» Æ gjespa og strekte mæ. «Æ vil kvile æ og!» «Nei. lat nu bestefar din få ta sæ middagslur i fred og ro!» Det var første gangen i historisk tid at ho Anna offentlig godkjente at æ trekte mæ tilbake for å sove. Ikkje før hadde æ kommet på loftet så hørte de i stua at det banka på gangdøra og så kom noen trampanes inn i gangen.

Ei lita frøken og hennes ett år yngre kavaler sto i stram givakt då nissen ramla inn i stua med en dyrekjøpt  gavesekk på ryggen. Den yngste av de tre musketerer hadde gjømt sæ så blangt inn i fanget til mora som han kunne komme. Nissen sette berre sekken fra seg og trekte sæ strategisk tilbake.

Då æ kom ned av loftet etter ei kort kvil var minstekaren kommet såpass til hektan at han torte å ta imot pakkan som faren tok opp av sekken. Og etter kvert falt julefreden og gavepapiret til ro i stua. Alle kosa sæ med det de hadde fått.  «Bestefar,!» ropa seksåringen begeistra «sjå ka æ fann på loftet!» Han sto på midt på golvet med nissemaska i handa. Ka han hadde på loftet å gjøre, veit æ ikkje, men nu var det like før at sannheita kom på for ein dag. Broren tok til tåran, men så greip æ inn. Æ tok maska og hengte på yngstemann. «Så nu kan du være nisse ei stund!»

De to største var ikkje tungbedt. Med hyl og kvin dette de av gårderundt salongbordet med en skremmanes, liten nisse i hælan. Nu var han situasjonens herre. Inn i spisestua, ut på kjøkkenet, gjøna gangen, inn i bestestua og så rundt og rundt. «Lat de springe!»sei ho Anna. «De har godt av å reinne av sæ litt før vi skal spise.» Ho var i ferd med å ta av kaffebordet.

Vi hørte lakkskoen til de to største på vei opp loftstrappa og så kom et gjennomtrenganes nødskrik fra den yngste. Då vi kom oss ut i gangen for å sjå ka som hadde skjedd, såg vi den livredde småglunten sto fastfrossen midt på ganggolvet. Rett mot han, i speieln, sto en jevnhøg  kar med nissemaska.

Når nissen klare å skremme sæ sjøl, var det på tide å avslutte. Der og då inndrog æ nissemaska. i hadde fått en gyldig grunn til å avskaffe nissen i vårres julefeiring og det gjorde vi.

Reklamer

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

w

Kobler til %s

Stikkordsky

%d bloggere like this: